Ukazywanie błędnych poczynań ma charakter inspirujący do refleksji, może uczulać na pewne zjawiska lub też zmieniać w niektórych spra­wach dotychczasowe poglądy. Jest to jedna z funkcji popularyzacji nauki w ogóle. Wychowanie młodego po­kolenia nie może być wyłączone z rozważań teoretycz­nych. Kształtowanie człowieka jest jedną z trudniej­szych i bardziej złożonych form ludzkiej działalności, jakkolwiek przebiega ono w przypadku rodziny w bar­dzo specyficznych warunkach. Główną cechą tej specy­fiki jest właśnie szeroki margines prywatności, intym­ności i subiektywizmu, a tu zawsze istnieje niebezpie­czeństwo błędnych interpretacji i posunięć. Uczucie, dbałość o dziecko oraz wiązane z nim ocze­kiwania urosły do rangi podstawowych wyznaczników ról rodzicielskich i są w ujęciu potocznym głównymi kryteriami wartości rodziców jako wychowawców własnego potomstwa. Niezbędność tych elementów w postawach rodzicielskich stanowi w ogólnej problema­tyce wychowawczej poważny czynnik komplikacji, po­nieważ: — nie każda forma wyrażania uczuć jest korzystna dla rozwoju młodego człowieka, — nie każda forma opieki sprzyja jego rozwojowi, nie wszystkie wiązane z dzieckiem oczekiwania są na jego miarę, koncentracja uwagi na pewnych tylko sprawach związanych z wychowaniem zubaża cały jego przebieg i może dać rezultaty daleko odbiegające od oczekiwań samych rodziców. Omawiana uprzednio nadkompensacja w zaspokajaniu potrzeb materialnych dzieci powoduje dostrzegalne nie­dostatki w zaspokajaniu ich potrzeb psychicznych.