W procesie wychowania poważną rolę odgrywają ambicje rodziców, chociaż większość postaw rodziciel­skich na ogół wyprowadzamy z ich zaangażowania uczuciowego. Ta tendencja upraszcza i zaciemnia rze­czywiste motywy postępowania rodziców. Przeprowadzenie ścisłych podziałów w sferze rodziciel­skich motywacji jest trudne, często wręcz niemożliwe. Tym niemniej konieczne jest rozeznanie, jakie czynni­ki w określonych sytuacjach mają znaczenie dominu­jące. Dopiero wówczas można podejmować rzeczową analizę funkcjonowania rodziny jako środowiska wy­chowawczego. Czynnik ambicjonalny szczególnie jaskrawo uwidacz­nia się w takich sprawach, jak: zapewnienie rodzinie materialnej strony warunków życia, wyobrażenia o dziecku i jego możliwościach, wiązane z dzieckiem oczekiwania, sposób oceniania dziecka na tle innych dzieci. Przy omawianiu wychowawczego funkcjonowania ro­dziny coraz częściej nawiązuje się do spraw związa­nych z materialną stroną egzystencji. Jest to uwarun­kowane wieloma względami: w ciągu minionego trzydziestolecia warunki na­szego życia ulegały stopniowo korzystnym zmianom i jakkolwiek nadal słyszy się narzekania na trudności materialne, można z całą pewnością powiedzieć, że standard życia rodzin zdecydowanie się podniósł. Wyższy standard życia, jego stabilizacja,, wzrost poziomu wykształcenia społeczeństwa inaczej kształtują nasze potrzeby, wymagania i aspiracje. Z tego punktu widzenia każdy może stwierdzić, że brakuje mu jeszcze wielu rzeczy, że skromne środki finansowe udarem­niają mu realizację jakichś osobiście ważnych dążeń czy zamierzeń. Zasadniczej zmianie uległy kryteria oceny tego, co na­zywamy dobrą lub złą sytuacją materialną. Społeczeń­stwo zamożniejsze stosuje inną miarę własnego stanu posiadania, szczególnie że nieuniknione zróżnicowania sytuacji indywidualnych wzmacniają tendencje do do­równania innym. Są to prawidłowości pozytywne z punktu widzenia ogólnego rozwoju społecznego pod wa­runkiem, że orientacja na poprawianie własnej sytuacji materialnej nie zdominuje wszystkich dążeń człowie­ka i nie stanie się celem samym w sobie, jedyną wartością. Dorosły człowiek dobrze wie, jaką rolę odgrywają środki materialne, ale wie również, chociaż nie zaw­sze o tym pamięta, że nie można za nie nabyć wielu równie dla niego cennych rzeczy: czyjegoś uczucia, przyjaźni, trwałej satysfakcji wynikającej z poczucia własnej przydatności i wartości.